Lieve allemaal. Toen ik in Ben Tre aankwam zat ik in een groot hotel. Ik heb een dag een brommer gehuurd en buiten de stad een hotel gezocht.
Nu blijkt het helemaal geen brommer te zijn. Ik vond hem al zo hard gaan. Ik heb geprobeerd hem om te ruilen maar dat is niet mogelijk. Ik denk dat dit gewoon een motor, van iemand privĆ© is. De verzekeringspapieren zitten erbij. In het Vietnamees natuurlijk dus daar wordt ik niet veel wijzer van. Je mag in Vietnam niet met een buitenlands rijbewijs rijden. Dus het had niet uitgemaakt of ik wel een motorrijbewijs had gehad. Ik ben even stout. Officieel ben ik niet verzekerd. Met geld is alles te koop hier maar ik moet geen ongeluk krijgen. Hier in het dorp kan niet veel gebeuren maar in Ho chi minh stad zou ik nooit gaan rijden of op de snelweg. Ik rijd Ć¼berhaupt niet harder dan 40. Vind ik hard genoeg in mijn shirt en legging. Ik zie mijn velletje al op de weg liggen.
Omdat je hier dus allemaal water hebt moet je steeds over bruggetjes. Deze is precies zo breed als een auto. Er liggen planken op die met spijkers vastgezet zijn. De planken gaan steeds los en dan komt het het oranje A- team nieuwe planken en de spijkers weer vast slaan. Maar het zijn dezelfde oranje pakken als in de Amerikaanse gevangenis. Misschien zijn ze wel stiekem prison break seizoen 5 aan het opnemen.....
Omdat 80 % van de bevolking op de brommer/ motor rijd zie je meer brommer dealers dan auto dealers. Midden tussen alle armoe staan dan zulke complexen.
Dus ik cross nu op dit stukje Vietnam. Een hoofdweg van Ben tre tot Ba Tri. Mijn dorpje is het groene rondje. Dit stukje totaal is bijna 40 kilometer. Ik heb nog lang niet alles gezien. Op deze weg zitten allemaal zijtakken met dorpjes. Waar weer allemaal kraampjes langs de weg staan waar van alles te koop is tot je doodskist aan toe. Heerlijk zo rond tuffen. En lekker koel š
Iedereen prettig weekend. š
