Lieve allemaal. Precies optijd kwamen ze mij om 00.00 halen met een busje. Wat zeer bijzonder is voor Aziatische begrippen want meestal zijn ze telaat. Ha Ha Ik hoor jullie denken dat dat precies bij mij past. Na een rondje mensen ophalen zaten we precies met 16 mensen op 16 stoelen wat ook weer bijzonder is voor Aziatische begrippen want normaal hadden er makkelijk nog 5 bij gekund. Na nog geen vijf minuten ging wel op Aziatische wijze alle tassen open met allemaal snacks en fruit. Ze snoepen eigenlijk de hele dag door. Ze hebben niet echt een hoofdmaaltijd. En toch zijn de meeste slank. Na een uur gingen we op Aziatische wijze al stoppen voor je snapt het al, nog meer SNACKS. Voor de oudjes is er natuurlijk ook een wc. Ik vond het allemaal iets te snel dus bleef nog even zitten. FOUT, want we gingen niet op Aziatische wijze elk uur stoppen maar reden 5 uur door naar de tempel.
De tempel was een kerk. Ik was erg teleurgesteld. 6 uur rijden en dan kom je in een moderne kerk terecht. Het geloof is hier een mengelmoesje van boeddhisme en christendom. In deze kerk eren ze de priester Francis Truong Buu Diep die in 1924 bisschop was van de katholieke kerk hier in Vietnam. Ze geloven dat je geneest na hem te eren in zijn heiligdom. Er staan standbeelden die ze aanraken en je kunt er wierook branden. Ze komen met bussen naar deze plek om dat te doen. Te vergelijken met lourdes denk ik alleen kun je hier waarschijnlijk ook voor andere mensen bidden want ze zagen er niet zo ziek uit.
Ze willen mij allemaal aanraken hier. Voel mij daardoor ook een beetje belangrijk. In Laos had ik dat ook al maar hier is het echt heel erg. Niet alleen omdat ik dik ben maar ze vinden mijn huid ook mooi en vooral mijn voeten. Geox of ecco kunnen ze hier natuurlijk niet maar nep birkenstock en crocs wel. Dus hun lopen gewoon op slippertjes van 2 euro de hele dag, zowel jong als oud. Er zijn maar weinig mensen die correct lopen. Dus mijn gewachel valt hier minder op.
Na nog een mooie tempel kwamen we in een soort fort. Er zaten allemaal restauranten in maar wij gingen niet eten maar naar De banketbakker van Vietnam. Weer allemaal bussen met mensen die graaiend in de winkel liepen. Het leek de huishoudbeurs wel maar hier moesten je gewoon afrekenen bij het poortje. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Gewapend met de oranje tasjes weer de bus in. Naar een volgende tempel. Daar werd stevig fruit ingeslagen. Dus in de bus weer eten. Wat ook zo handig is, is dat all busjes hetzelfde zijn. Kun je ze makkelijk terug vinden. Gelukkig halen zij die blanken er zo uit. Want de hele dag zijn we geen andere blanke tegen gekomen.
Na een kwartiertje kwamen we niet bij de volgende tempel maar gingen we eten. Allemaal een kommetje zo groot, waar wij de dipsausje in doen. Dus je kunt je voorstellen dat de paniek in mijn ogen te lezen was. Maar de schalen die op tafel kwamen was genoeg voor 16 mensen. Ik heb wel 3 kommetjes gehad. En met al dat fruit en snacks zat ik vol genoeg voor de terugreis. Om iets terug te doen voor wat ze allemaal voor mij doen heb ik de rekening betaald. Hele investering van wel 30 euro voor 16 man eten. Zo kun je nog eens een rondje geven.
Na een halfuurtje gingen we weer eten. Krab van de markt. Nu begreep ik waarom hun maar 2 kommetjes namen. Het is heel veel werk krab en weinig vlees maar wel heel lekker. Helaas was mijn telefoon leeg na 17 uur dus geen foto's van het eten. Maar ze hadden de volgende dag weer krabben gekocht dus die foto's dan er maar bij.
In de bus hadden we karaoke. Dus er is veel gezongen en gekletst maar zelfs voor hun ging het lichtje na 18 uur uit. 22.30 was ik weer thuis.
Wat een lange gezellige dag šššš
